تفاوت حالت‌های Rule، Global و Direct

هر مد با یک درخواست چه می‌کند

این دکمه‌ها یک کلید سطح بالا به نام mode را تنظیم می‌کنند که در فایل به شکل mode: rule دیده می‌شود. تغییر آن نیازی به ری‌استارت هسته ندارد و موتور همان لحظه سوئیچ می‌کند.

• rule: درخواست با دامنه یا نشانی خود از بالای rules به پایین مقایسه می‌شود و نخستین تطبیق آن را به گروه سیاست همان خط می‌سپارد. هرچه تا خط پایانی MATCH بی‌صاحب مانده باشد به همان خط می‌رسد، پس مقصد MATCH تعیین می‌کند ترافیک بدون قانون کجا می‌رود.
• global: کل rules نادیده گرفته می‌شود و هر درخواست به گروهی به نام GLOBAL می‌رود که معمولاً همه گره‌های پیکربندی در آن فهرست شده‌اند. هرچه آنجا انتخاب کنید همان اجرا می‌شود.
• direct: قانون‌ها باز هم نادیده گرفته می‌شوند و همه چیز بدون هیچ گره‌ای مستقیم بیرون می‌رود.

این هم انتهای یک فهرست قانون معمول. دو خط اول دامنه‌ها و نشانی‌های داخلی را مستقیم می‌فرستند و خط آخر بقیه را جمع می‌کند:

mode: rule
rules:
  - DOMAIN-SUFFIX,cn,DIRECT
  - GEOIP,CN,DIRECT,no-resolve
  - MATCH,PROXY

Global ابزار عیب‌یابی است، نه کلید افزایش سرعت

ارزش سوئیچ به Global در این است که قانون‌ها را از معادله حذف می‌کند. سایتی باز نمی‌شود و شک دارید قانونی با مقصد DIRECT آن را بی‌سروصدا مستقیم فرستاده باشد. سوئیچ کنید: اگر بی‌درنگ کار کرد، ایراد از قانون‌هاست و اگر باز هم نشد، قانون‌ها بی‌گناه‌اند و نوبت گره و DNS است.

1. یادداشت کنید در کدام مد هستید و گروه اصلی کدام گره را انتخاب کرده، چون باید برگردید.
2. به Global سوئیچ کنید و در گروه GLOBAL گره‌ای را بگذارید که از سالم بودنش مطمئنید.
3. فهرست اتصال‌ها را پاک و سپس سایت را دوباره بارگذاری کنید؛ وگرنه شاید رفتار یک اتصال قدیمی را تماشا کنید.
4. اگر باز شد به Rule برگردید و در صفحه اتصال‌ها ببینید آن دامنه با کدام قانون تطبیق خورده است. اگر باز نشد گره دیگری را امتحان کنید؛ وقتی دو گره هم شکست بخورند، مشکل از مد نیست.

Direct با بستن کلاینت یکی نیست

در Direct همه چیز واقعاً مستقیم بیرون می‌رود، اما کلاینت هنوز در مسیر است. کلید پروکسی سیستم روشن مانده و مرورگر همچنان درخواست‌ها را به پورت ترکیبی روی 127.0.0.1 می‌دهد و با فعال بودن TUN، آداپتور مجازی همچنان صاحب مسیرهاست. هسته فقط دیگر به گره فوروارد نمی‌کند و ترافیک را خودش می‌فرستد. DNS هم ممکن است همچنان از resolver خود هسته رد شود.

همین است که برای کنار گذاشتن پروکسی از فهرست مظنون‌ها مفیدش می‌کند و از بستن برنامه تمیزتر است. اگر کلاینت را ببندید، تنظیم پروکسی سیستم به پورتی اشاره می‌کند که کسی روی آن گوش نمی‌دهد، مرورگر همه چیز را یکجا رد می‌کند و دیگر نمی‌فهمید پروکسی خراب است یا سایت.

اتصال‌های قدیمی از تعویض مد جان سالم به در می‌برند

مسیر یک اتصال TCP برقرارشده همان لحظه دست‌دادن قطعی شده و تغییر بعدی mode به آن نمی‌رسد. مرورگرها اتصال‌های keep-alive را دوباره استفاده می‌کنند و پخش‌کننده ویدیو و پیام‌رسان‌ها اتصال‌های بلندمدت را ساعت‌ها باز نگه می‌دارند. شکایت آشنای «حالت global را زدم و چیزی عوض نشد» از همین‌جاست. بعد از سوئیچ فهرست اتصال‌ها را پاک کنید یا هسته را ری‌استارت کنید؛ در مرورگر گاهی باید تب را ببندید و دوباره باز کنید.