پوشه پیکربندی فایل کم ندارد و بیشترشان خودشان دوباره ساخته می‌شوند. اگر ندانید کدام‌ها را خودتان نوشته‌اید، پشتیبان‌گیری می‌شود جابه‌جا کردن یک پوشه کامل به امید اینکه سر دیگر ماجرا جور دربیاید.

فقط چهار چیز ارزش نگه‌داشتن دارد

  • خود لینک اشتراک. یک URL با token داخلش؛ گمش کنید باید به پنل سرویس‌دهنده برگردید.
  • override هایی که با Merge و Script نوشته‌اید: قاعده‌های اضافه، ترتیب گروه‌ها و تغییر پورت‌ها.
  • هر YAML دست‌نویس: حالتی که اشتراک را کنار گذاشته‌اید و فهرست گره‌ها را خودتان نگه می‌دارید.
  • تنظیمات خود کلاینت: پورت‌ها، کلید TUN، اجرای خودکار و secret مربوط به external-controller. هیچ‌کدام داخل فایل پیکربندی نیستند.

پیکربندی ساخته‌شده ارزش نگه‌داشتن ندارد؛ برابر است با لینک اشتراک به‌علاوه override های شما. دو مورد اول را داشته باشید، به‌روزرسانی بعدی فایلی یکسان می‌سازد. نگه‌داشتنش بیشتر راهی می‌شود برای بازگرداندن سهوی گره‌های منقضی.

پیشنهاد همکاریلینک اشتراک را از کجا بیاوریم؟سرویس همکار ما هنگام ثبت‌نام ۱ گیگابایت ترافیک پرسرعت هنگ‌کنگ رایگان می‌دهد.دریافت سرور پرسرعت

پشتیبان‌گیری WebDAV داخل کلاینت

  1. در تنظیمات دنبال گزینه Backup بگردید. هر کلاینت آن را جای دیگری گذاشته است.
  2. نشانی سرور باید به یک مسیر مشخص اشاره کند، نه به صفحه اصلی فضای ابری. بیشتر سرویس‌ها WebDAV را روی دامنه‌ای جداگانه می‌دهند که در تنظیمات حساب نوشته شده.
  3. فیلد رمز یک app-specific password می‌خواهد، نه رمز ورود شما. خیلی از سرویس‌ها روی WebDAV چیز دیگری نمی‌پذیرند و فقط خطای احراز هویت برمی‌گردانند.
  4. یک بار دستی پشتیبان بگیرید و در فهرست دنبال ردیف تازه با مهر زمانی باشید؛ تنها نشانه واقعی اتصال همان است. پیش از بازگردانی، پیکربندی فعلی را خروجی بگیرید تا انتخاب اشتباه یک‌طرفه نباشد.

این بسته لینک اشتراک و secret شما را با خود دارد، یعنی اعتبارنامه‌هایتان را روی فضای ذخیره‌سازی کسی دیگر گذاشته‌اید. از سرور خودتان استفاده کنید یا دست‌کم از سرویسی که رمزتان را به آن می‌سپردید.

خروجی دستی و مخزن Git

بیشتر کلاینت‌ها گزینه‌ای شبیه Open Config Directory دارند. کپی یکجای آن پوشه کم‌زحمت‌ترین راه است، اما ساختارش به نسخه کلاینت وابسته است و بازگردانی بین نسخه‌ها تضمینی ندارد. عادت بادوام‌تر این است که قطعه‌های override را جدا در مخزن Git خودتان بگذارید؛ متن ساده و قابل حمل بین کلاینت‌ها و سکوها:

prepend-rules:
  - PROCESS-NAME,ssh,DIRECT
  - DOMAIN-SUFFIX,intranet.example.com,DIRECT
append-rules:
  - GEOIP,CN,DIRECT,no-resolve

پیش از commit، لینک اشتراک و secret را پاک کنید. خصوصی بودن مخزن کافی نیست؛ شاید روزی عمومی‌اش کنید. Git تاریخچه هم دارد: اعتبارنامه را commit و بعد حذف کنید، در commit قبلی سر جایش می‌ماند. آن‌وقت یا بازنویسی تاریخچه، یا تعویض لینک اشتراک از پنل.

بعد از رفتن روی دستگاه دوم

  • کلید TUN را کورکورانه منتقل نکنید. هر دستگاه نصب سرویس و اجازه خودش را می‌خواهد.
  • mixed-port را دوباره بررسی کنید. ممکن است برنامه دیگری آن پورت را گرفته باشد و کلاینت بالا نیاید یا بی‌صدا شکست بخورد.
  • هر چیزی که مسیر است عوض می‌شود: rule-providers با فایل محلی، پوشه لاگ و پوشه منابع بیرونی. ویندوز و macOS اینجا فرق دارند.
  • به هر دستگاه یک secret جداگانه بدهید، نه اینکه همان یکی را با پشتیبان کپی کنید.
بازگرداندن پیکربندی یعنی سیستم آماده نیست. سرویس کمکی TUN، اجازه شبکه در macOS و استثنای فایروال همه سمت سیستم‌عامل‌اند و با پشتیبان برنمی‌گردند. دیدن دوباره فهرست گره‌ها شبیه خط پایان است و معمولاً نیست.